Δεν υπάρχει αγάπη στο φόνο. Υπάρχει μόνο ναρκισσισμός και κτηνωδία. - Το όποιο όπλο εκτέλεσης δεν το ενεργοποιεί η αγάπη, αλλά η ανάγκη για εξουσία. Η ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων πηγάζει από την ανικανότητά τους να δουν τη γυναίκα ως ισότιμο, ελεύθερο άνθρωπο και όχι ως προέκταση του δικού τους εγώ.
Ακόμη μία γυναικοκτονία…
Ακόμη μία γυναίκα νεκρή από έναν άντρα τον οποίο διάλεξε ως σύντροφο και κατέληξε εκτελεστής της.
Το άγριο έγκλημα με θύμα τη Βασιλική, η οποία έπεσε νεκρή από τις 40 μαχαιριές του ίδιου της του συζύγου, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά, αιματηρή λίστα που αποδεικνύει ότι η έμφυλη βία έχει λάβει διαστάσεις ανεξέλεγκτης επιδημίας.
Μέσα στο 2026, η Ελλάδα μετρά ήδη τις πρώτες της σοκαριστικές απώλειες, συνεχίζοντας το εφιαλτικό σερί των προηγούμενων ετών, όπου οι υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας και οι δολοφονίες γυναικών από νυν ή πρώην συντρόφους παρουσιάζουν τρομακτική έξαρση.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ελληνική αποκλειστικότητα... οι αριθμοί τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική αποτυπώνουν μια παγκόσμια κρίση ασφάλειας για τις γυναίκες μέσα στα ίδια τους τα σπίτια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του UN Women, σε παγκόσμια κλίμακα, μια γυναίκα δολοφονείται από μέλος της οικογένειάς της ή τον σύντροφό της κάθε 10 λεπτά.
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι το σπίτι παραμένει, στατιστικά, το πιο επικίνδυνο μέρος για μια γυναίκα.
Η ακτινογραφία ενός απαράδεκτου φαινομένου
Τα επίσημα δεδομένα των τελευταίων ετών (από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, το EIGE και η Eurostat) αποκαλύπτουν το μέγεθος της μάστιγας στην Ελλάδα και τον κόσμο.
- Σταθερή έξαρση και χιλιάδες καταγγελίες στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, η έμφυλη βία καταγράφει κατακόρυφη άνοδο, γεγονός που αποτυπώνεται τόσο στις δολοφονίες όσο και στις επίσημες καταγγελίες στις αρχές.
Το 2025 έκλεισε με 19 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες στη χώρα μας, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, ενώ από το 2010 έως σήμερα περισσότερες από 220 γυναίκες έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας του φύλου τους.
- Έκρηξη της ενδοοικογενειακής βίας
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, οι καταγεγραμμένες υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας ξεπέρασαν τις 22.000 ετησίως.
Ενδεικτικά, το ποσοστό των γυναικών που δολοφονούνται εντός του οικογενειακού ή συντροφικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα αγγίζει το 69,6% του συνόλου των ανθρωποκτονιών με θύματα γυναίκες.
Συχνότητα εμφάνισης: Με βάση τις έρευνες του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE), το 37% των γυναικών στην Ελλάδα έχει υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία από την ηλικία των 15 ετών και άνω (ποσοστό υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκεται στο 31%).
Ευρώπη και Αμερική: Το προφίλ της παγκόσμιας μάστιγας
Η βία πίσω από τις κλειστές πόρτες αποτελεί κοινό παρονομαστή τόσο στην ευρωπαϊκή ήπειρο όσο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Μάστιγα...
Και να 'μαστε πάλι σε κάθε μικρή και μεγάλη οθόνη να εκφράζουμε την θλίψη, τον αποτροπιασμό και τον ίδιο σκοτεινό προβληματισμό: γιατί ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα.
Όχι πως δεν συμβαίνει το αντίθετο.
Συμβαίνει, αλλά η δολοφονία γυναικών και μάλιστα από τους συντρόφους τους, έχει γίνει μάστιγα!
Αυτός ο «αναθεματισμένος παραλογισμός» που οδηγεί το χέρι ενός άντρα να ρίξει νεκρή για γυναίκα με 40 μαχαιριές, με τόσες σκότωσε ο σύζυγος - τέρας τη Βασιλική, δεν είναι δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε ξαφνικός• είναι το αποτέλεσμα ενός βαθιά ριζωμένου πλέγματος ψυχολογικών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων που συντηρούν αυτή την καταστροφική ανασφάλεια. Η επιστήμη της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας έχουν αποφανθεί χρόνια τώρα, ότι το χέρι δεν οπλίζεται από τη «ζήλια» ως αγνό συναίσθημα, αλλά από μια σειρά από παραμορφωμένες αντιλήψεις:
1. Η ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας και του ελέγχου
Στον πυρήνα αυτών των ανδρών δεν υπάρχει ίχνος αγάπης, αλλά η πεποίθηση ότι η σύντροφος είναι προσωπική ιδιοκτησία.
Όταν ένας άντρας λειτουργεί με τη νοοτροπία «μου ανήκεις», οποιαδήποτε προσπάθεια της γυναίκας για ανεξαρτησία, αυτονομία ή απομάκρυνση (ή ακόμα και η υποψία αυτής) μεταφράζεται ως απώλεια ελέγχου πάνω σε κάτι που μου ανήκει, πάνω σε κάτι που εξουσιάζω.
Η ζήλια εδώ δεν είναι φόβος μην χάσει κάποιος τον άνθρωπό του, αλλά φόβος μην χάσει την εξουσία του πάνω του.
2. Παθολογική ζήλια και ακραίος…. αρρωστημένος ναρκισσισμός
Σε πολλές περιπτώσεις γυναικοκτονιών, οι δράστες παρουσιάζουν ναρκισσιστικά στοιχεία προσωπικότητας ή παθολογική ζήλια (σύνδρομο του Οθέλλου).
Πρόκειται για μια βαθιά, σχεδόν παραληρηματική ανασφάλεια, όπου ο δράστης κατασκευάζει σενάρια προδοσίας (απιστίας) στο μυαλό του.
Ο ναρκισσιστής δεν μπορεί να αντέξει την ιδέα ότι κάποιος τον αψηφά ή τον εγκαταλείπει.
Προτιμά να καταστρέψει το «αντικείμενο» του πόθου του, παρά να το δει ελεύθερο μακριά του.
3. Κοινωνική ανοχή και στερεότυπα
Για δεκαετίες, οι κοινωνίες δικαιολογούσαν τη βία πίσω από εκφράσεις όπως «θολωμένο μυαλό», «έγκλημα πάθους» ή «την αγαπούσε πολύ και ζήλευε».
Αυτή η ρητορική έδινε ένα άτυπο ελαφρυντικό στους δράστες, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι η ζήλια δικαιλογεί τον βρασμό ψυχης και τη βία.
Αν και τα πράγματα αλλάζουν, τα κατάλοιπα αυτής της κουλτούρας εξακολουθούν να θρέφουν τη νοοτροπία του θύτη.
Το όποιο όπλο εκτέλεσης δεν το ενεργοποιεί η αγάπη, αλλά η ανάγκη για εξουσία.
Η ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων πηγάζει από την ανικανότητά τους να δουν τη γυναίκα ως ισότιμο, ελεύθερο άνθρωπο και όχι ως προέκταση του δικού τους εγώ.
4. Η εύθραστη ανδρική ταυτότητα, η... τοξική αρρενωπότητα
Πολλοί άνδρες μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα που τους διδάσκουν ότι η «ανδρική τους τιμή» και η αξία τους εξαρτώνται από την ικανότητά τους να κυριαρχούν και να επιβάλλονται.
Όταν νιώθουν ότι απορρίπτονται ή ότι «απειλούνται» από μια άλλη παρουσία, ο εγωισμός τους καταρρακώνεται.
Επειδή δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται την ευαλωτότητα, την απόρριψη ή τη θλίψη, μετατρέπουν ακαριαία αυτά τα συναισθήματα σε θυμό και επιθετικότητα.
Η βία γίνεται ο μοναδικός τρόπος που ξέρουν για να αποκαταστήσουν την πληγωμένη τους «ανδρική δύναμη».
Και οι γυναίκες; Γιατί μένουν με έναν κακοποιητικό σύντροφο; - Ποιοι είναι οι «αόρατοι δεσμοί βίας;»
Αυτό είναι ίσως το πιο βασικό και ταυτόχρονα το πιο παρεξηγημένο «γιατί», γύρω από την έμφυλη βία.
Η κοινωνία συχνά, από άγνοια, τείνει να μεταθέτει την ευθύνη στο θύμα, αναρωτώμενη γιατί δεν φεύγει.
Στην πραγματικότητα, η απόφαση να φύγει μια γυναίκα δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά μια επικίνδυνη διαδικασία επιβίωσης.
Η παραμονή σε μια κακοποιητική σχέση δεν είναι ποτέ δείγμα αδυναμίας ή επιθυμίας, αλλά το αποτέλεσμα ενός συστηματικού εγκλωβισμού που χτίζεται μέρα με τη μέρα, που έχει να κάνει με...
1. Τον κύκλο της βίας
Η κακοποίηση δεν είναι συνεχής.
Ακολουθεί έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο: ένταση → έκρηξη / βία → μήνας του μέλιτος... μεταμέλεια, δώρα, υποσχέσεις ότι δεν θα επαναληφθεί.
Αυτή η τελευταία φάση δίνει στο θύμα ελπίδα και το κρατά δεμένο.
2. Σύνδρομο της επίκτητης αβοηθησίας
Μετά από συνεχή ψυχολογική βία, μειώσεις και ταπεινώσεις, το θύμα πείθεται ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, ότι δεν αξίζει τίποτα και ότι δεν υπάρχει διέξοδος.
3. Οικονομική εξάρτηση
Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ο θύτης ελέγχει πλήρως τα οικονομικά της οικογένειας, απαγορεύει στη γυναίκα να εργαστεί ή της αφαιρεί τα χρήματα, αφήνοντάς την χωρίς τους πόρους που απαιτούνται για να ζήσει μόνη της ή με τα παιδιά της.
4. Κοινωνική απομόνωση
Ο κακοποιητής φροντίζει σταδιακά να αποκόψει τη γυναίκα από το φιλικό και οικογενειακό της περιβάλλον, ώστε να μην έχει υποστήριξη και να νιώθει εντελώς μόνη.
5. Ο φόβος της εκδίκησης που είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος
Τα θύματα γνωρίζουν καλά ότι η στιγμή που ανακοινώνουν ότι φεύγουν είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή για τη ζωή τους.
Οι περισσότερες γυναικοκτονίες γίνονται ακριβώς τότε, όταν ο θύτης αντιλαμβάνεται ότι χάνει τον απόλυτο έλεγχο.
Για αρχή.... Τι κάνει η γυναίκα;
Θα το επαναλάβουμε: Η απομάκρυνση πρέπει να γίνεται μεθοδικά και, αν είναι δυνατόν, υπό άκρα μυστικότητα για την ασφάλεια της γυναίκας.
Πως;
1. Δημιουργία σχεδίου ασφαλείας
Πριν την αποχώρηση, η γυναίκα πρέπει να βρει ένα ασφαλές μέρος (συγγενείς, φίλους ή ξενώνα φιλοξενίας) όπου μπορεί να καταφύγει μαζί με τα παιδιά της.
Πρέπει να έχει έτοιμη μια κρυφή τσάντα με βασικά έγγραφα (ταυτότητα, διαβατήριο, πιστοποιητικά παιδιών), χρήματα και ένα δεύτερο τηλέφωνο.
2. Αποθήκευση τηλεφώνων έκτακτης ανάγκης
Πρέπει να έχει σε γρήγορη κλήση τον αριθμό της Αστυνομίας (100) και την Γραμμή SOS 15900, η οποία λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, είναι δωρεάν και παρέχει άμεση ψυχολογική και νομική καθοδήγηση, για άμεση πρόσβαση.
3. Καταγραφή και συλλογή αποδείξεων, για τη νομική θωράκιση
Κράτημα αρχείου με απειλητικά μηνύματα, φωτογραφίες από τραύματα ή ιατρικές γνωματεύσεις από νοσοκομεία.
Αυτά είναι απαραίτητα για τα ασφαλιστικά μέτρα και τις μηνύσεις.
4. Αποχώρηση χωρίς προειδοποίηση... αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή
Η αποχώρηση πρέπει να γίνεται όταν ο θύτης λείπει από το σπίτι.
Δεν πρέπει να προηγηθεί συζήτηση ή αντιπαράθεση, καθώς αυτό αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο βίας.
Τι κάνει η πολιτεία; - Βαθιές παρεμβάσεις και αλλαγές σε 4 επίπεδα.... χτες
Η έμφυλη βία δεν είναι ιδιωτικό πρόβλημα, είναι βαθιά κοινωνικό και δομικό.
Για να γκρεμιστεί αυτό το βαθιά ριζωμένο οικοδόμημα της έμφυλης βίας και της κτητικότητας, δεν αρκεί μια επιφανειακή παρέμβαση.
Απαιτείται μια ριζική, πολυεπίπεδη αναδιάρθρωση που ξεκινά από το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και φτάνει μέχρι το πώς το ίδιο το κράτος τιμωρεί και προστατεύει.
Η αλλαγή πρέπει να επέλθει ταυτόχρονα σε τέσσερα βασικά επίπεδα:
1. Εκπαιδευτικό και κοινωνικό επίπεδο, η ρίζα του προβλήματος
Η πρόληψη ξεκινά εξ' απαλών ονύχων, από την κούνια και το σχολείο.
Εκεί διαμορφώνονται οι συνειδήσεις που αύριο είτε θα σεβαστούν είτε θα καταπιέσουν.
- Εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής και της έμφυλης ισότητας στα σχολεία
Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται από νωρίς τις έννοιες της συναίνεσης, του αμοιβαίου σεβασμού και των υγιών σχέσεων.
- Αποδόμηση των στερεοτύπων της «τοξικής αρρενωπότητας»
Πρέπει να μάθουμε στα αγόρια ότι η ευαλωτότητα, η θλίψη και η διαχείριση της απόρριψης δεν μειώνουν τον ανδρισμό τους.
Η απόρριψη είναι μέρος της ζωής, όχι προσβολή της προσωπικότητας.
- Εκπαίδευση γονέων
Οι οικογένειες πρέπει να σταματήσουν να μεγαλώνουν τα αγόρια ως «πρίγκιπες» στους οποίους όλα ανήκουν και τα κορίτσια ως υπομονετικούς αποδέκτες της ανδρικής κυριαρχίας.
- Σπάσιμο της σιωπής
Ως μάρτυρες (γείτονες, φίλοι, συνάδελφοι), όταν ακούμε ή βλέπουμε βία, οφείλουμε να καλούμε εμείς την αστυνομία.
Η αδιαφορία κοστίζει ζωές.
- Στήριξη χωρίς κριτική
Όταν ένα θύμα μιλάει, το πιστεύουμε. Δεν το κρίνουμε για τις επιλογές του, αλλά του προσφέρουμε ένα ασφαλές καταφύγιο.
2. Θεσμικό και νομικό επίπεδο
Όταν η πρόληψη αποτυγχάνει, ο νόμος και οι δομές πρέπει να λειτουργούν ως αδιαπέραστη ασπίδα για το θύμα και ως αμείλικτος κριτής για τον θύτη.
- Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία»
Η εισαγωγή του όρου στο ποινικό δίκαιο δεν είναι απλώς συμβολική.
Πρέπει να κατοχυρωθεί ως διακριτό έγκλημα με επιβαρυντικές περιστάσεις, αναγνωρίζοντας το κίνητρο (έλεγχος, ιδιοκτησία λόγω φύλου).
Κατοχυρώνει ότι το κίνητρο (το φύλο του θύματος και η διάθεση εξουσίας) αποτελεί επιβαρυντική περίσταση, εμποδίζοντας τα δικαστήρια να αναγνωρίζουν ανυπόστατα ελαφρυντικά, όπως το «πρότερο έντιμο βίο» ή το «έγκλημα πάθους».
- Αυστηροποίηση των ποινών και κατάργηση των πρόωρων αποφυλακίσεων
Οι δράστες τέτοιων εγκλημάτων πρέπει να εκτίουν το σύνολο της ποινής τους, χωρίς παράθυρα για «καλή διαγωγή» που υποτιμούν τη ζωή του θύματος.
3. Επίπεδο προστασίας και καταστολή, η... πρώτη γραμμή άμυνας
Πάρα πολλές γυναίκες δολοφονήθηκαν έχοντας ήδη καταγγείλει τον θύτη τους, όπως είχε κάνει και η Βασιλική
Το σύστημα ασφαλείας χρειάζεται άμεση αναβάθμιση.
- Σεμινάρια σε αστυνομικούς και δικαστικούς λειτουργούς
Κανένας αστυνομικός σε τμήμα δεν πρέπει να ξαναπεί σε έντρομη γυναίκα «βρείτε τα» ή «κάντε μια βόλτα να ηρεμήσετε».
Απαιτείται εξειδικευμένη εκπαίδευση για την αναγνώριση του υψηλού κινδύνου.
- Αμεση χρήση της τεχνολογίας
Καθολική και άμεση εφαρμογή του panic button και ηλεκτρονικών βραχιολιών γεωεντοπισμού για τους κακοποιητές, ώστε να ειδοποιούνται οι αρχές πριν ο θύτης πλησιάσει το θύμα.
- Δημιουργία περισσότερων δομών φιλοξενίας
Μια γυναίκα που θέλει να φύγει πρέπει να έχει ένα ασφαλές, κρυφό καταφύγιο για την ίδια και τα παιδιά της, με πλήρη οικονομική και ψυχολογική υποστήριξη από το κράτος.
4. Επίπεδο επικοινωνίας και ΜΜΕ
Ο τρόπος που συζητάμε για αυτά τα εγκλήματα διαμορφώνει την κοινωνική ανοχή.
- Τέλος στη ρομαντικοποίηση της βίας
Τα ΜΜΕ πρέπει να σταματήσουν να παρουσιάζουν τους δολοφόνους ως «απελπισμένους εραστές που θόλωσαν από αγάπη».
Δεν υπάρχει αγάπη στο φόνο.
Υπάρχει μόνο ναρκισσισμός και κτηνωδία.
- Εστίαση στον θύτη και όχι στο θύμα
Οι ερωτήσεις του τύπου «γιατί δεν έφευγε;» ή «γιατί τον προκάλεσε;» μετατοπίζουν την ευθύνη.
Η μόνη ερώτηση πρέπει να είναι: «Γιατί αυτός ο άνθρωπος πίστεψε ότι είχε το δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή;»
Με απλά λόγια... για να αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να φτάσουμε στο σημείο όπου καμία γυναίκα δεν θα θεωρείται κτήμα κανενός, καμία καταγγελία δεν θα μπαίνει στο αρχείο και κανένας άντρας δεν θα βρίσκει κοινωνικό, νομικό ή ψυχολογικό πάτημα για να δικαιολογήσει τα σκοτάδια του.
ΑΚ
www.bankingnews.gr
Ακόμη μία γυναίκα νεκρή από έναν άντρα τον οποίο διάλεξε ως σύντροφο και κατέληξε εκτελεστής της.
Το άγριο έγκλημα με θύμα τη Βασιλική, η οποία έπεσε νεκρή από τις 40 μαχαιριές του ίδιου της του συζύγου, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά, αιματηρή λίστα που αποδεικνύει ότι η έμφυλη βία έχει λάβει διαστάσεις ανεξέλεγκτης επιδημίας.
Μέσα στο 2026, η Ελλάδα μετρά ήδη τις πρώτες της σοκαριστικές απώλειες, συνεχίζοντας το εφιαλτικό σερί των προηγούμενων ετών, όπου οι υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας και οι δολοφονίες γυναικών από νυν ή πρώην συντρόφους παρουσιάζουν τρομακτική έξαρση.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ελληνική αποκλειστικότητα... οι αριθμοί τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική αποτυπώνουν μια παγκόσμια κρίση ασφάλειας για τις γυναίκες μέσα στα ίδια τους τα σπίτια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του UN Women, σε παγκόσμια κλίμακα, μια γυναίκα δολοφονείται από μέλος της οικογένειάς της ή τον σύντροφό της κάθε 10 λεπτά.
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι το σπίτι παραμένει, στατιστικά, το πιο επικίνδυνο μέρος για μια γυναίκα.
Η ακτινογραφία ενός απαράδεκτου φαινομένου
Τα επίσημα δεδομένα των τελευταίων ετών (από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, το EIGE και η Eurostat) αποκαλύπτουν το μέγεθος της μάστιγας στην Ελλάδα και τον κόσμο.
- Σταθερή έξαρση και χιλιάδες καταγγελίες στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, η έμφυλη βία καταγράφει κατακόρυφη άνοδο, γεγονός που αποτυπώνεται τόσο στις δολοφονίες όσο και στις επίσημες καταγγελίες στις αρχές.
Το 2025 έκλεισε με 19 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες στη χώρα μας, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, ενώ από το 2010 έως σήμερα περισσότερες από 220 γυναίκες έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας του φύλου τους.
- Έκρηξη της ενδοοικογενειακής βίας
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, οι καταγεγραμμένες υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας ξεπέρασαν τις 22.000 ετησίως.
Ενδεικτικά, το ποσοστό των γυναικών που δολοφονούνται εντός του οικογενειακού ή συντροφικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα αγγίζει το 69,6% του συνόλου των ανθρωποκτονιών με θύματα γυναίκες.
Συχνότητα εμφάνισης: Με βάση τις έρευνες του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE), το 37% των γυναικών στην Ελλάδα έχει υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία από την ηλικία των 15 ετών και άνω (ποσοστό υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκεται στο 31%).
Ευρώπη και Αμερική: Το προφίλ της παγκόσμιας μάστιγας
Η βία πίσω από τις κλειστές πόρτες αποτελεί κοινό παρονομαστή τόσο στην ευρωπαϊκή ήπειρο όσο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Μάστιγα...
Και να 'μαστε πάλι σε κάθε μικρή και μεγάλη οθόνη να εκφράζουμε την θλίψη, τον αποτροπιασμό και τον ίδιο σκοτεινό προβληματισμό: γιατί ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα.
Όχι πως δεν συμβαίνει το αντίθετο.
Συμβαίνει, αλλά η δολοφονία γυναικών και μάλιστα από τους συντρόφους τους, έχει γίνει μάστιγα!
Αυτός ο «αναθεματισμένος παραλογισμός» που οδηγεί το χέρι ενός άντρα να ρίξει νεκρή για γυναίκα με 40 μαχαιριές, με τόσες σκότωσε ο σύζυγος - τέρας τη Βασιλική, δεν είναι δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε ξαφνικός• είναι το αποτέλεσμα ενός βαθιά ριζωμένου πλέγματος ψυχολογικών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων που συντηρούν αυτή την καταστροφική ανασφάλεια. Η επιστήμη της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας έχουν αποφανθεί χρόνια τώρα, ότι το χέρι δεν οπλίζεται από τη «ζήλια» ως αγνό συναίσθημα, αλλά από μια σειρά από παραμορφωμένες αντιλήψεις:
1. Η ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας και του ελέγχου
Στον πυρήνα αυτών των ανδρών δεν υπάρχει ίχνος αγάπης, αλλά η πεποίθηση ότι η σύντροφος είναι προσωπική ιδιοκτησία.
Όταν ένας άντρας λειτουργεί με τη νοοτροπία «μου ανήκεις», οποιαδήποτε προσπάθεια της γυναίκας για ανεξαρτησία, αυτονομία ή απομάκρυνση (ή ακόμα και η υποψία αυτής) μεταφράζεται ως απώλεια ελέγχου πάνω σε κάτι που μου ανήκει, πάνω σε κάτι που εξουσιάζω.
Η ζήλια εδώ δεν είναι φόβος μην χάσει κάποιος τον άνθρωπό του, αλλά φόβος μην χάσει την εξουσία του πάνω του.
2. Παθολογική ζήλια και ακραίος…. αρρωστημένος ναρκισσισμός
Σε πολλές περιπτώσεις γυναικοκτονιών, οι δράστες παρουσιάζουν ναρκισσιστικά στοιχεία προσωπικότητας ή παθολογική ζήλια (σύνδρομο του Οθέλλου).
Πρόκειται για μια βαθιά, σχεδόν παραληρηματική ανασφάλεια, όπου ο δράστης κατασκευάζει σενάρια προδοσίας (απιστίας) στο μυαλό του.
Ο ναρκισσιστής δεν μπορεί να αντέξει την ιδέα ότι κάποιος τον αψηφά ή τον εγκαταλείπει.
Προτιμά να καταστρέψει το «αντικείμενο» του πόθου του, παρά να το δει ελεύθερο μακριά του.
3. Κοινωνική ανοχή και στερεότυπα
Για δεκαετίες, οι κοινωνίες δικαιολογούσαν τη βία πίσω από εκφράσεις όπως «θολωμένο μυαλό», «έγκλημα πάθους» ή «την αγαπούσε πολύ και ζήλευε».
Αυτή η ρητορική έδινε ένα άτυπο ελαφρυντικό στους δράστες, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι η ζήλια δικαιλογεί τον βρασμό ψυχης και τη βία.
Αν και τα πράγματα αλλάζουν, τα κατάλοιπα αυτής της κουλτούρας εξακολουθούν να θρέφουν τη νοοτροπία του θύτη.
Το όποιο όπλο εκτέλεσης δεν το ενεργοποιεί η αγάπη, αλλά η ανάγκη για εξουσία.
Η ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων πηγάζει από την ανικανότητά τους να δουν τη γυναίκα ως ισότιμο, ελεύθερο άνθρωπο και όχι ως προέκταση του δικού τους εγώ.
4. Η εύθραστη ανδρική ταυτότητα, η... τοξική αρρενωπότητα
Πολλοί άνδρες μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα που τους διδάσκουν ότι η «ανδρική τους τιμή» και η αξία τους εξαρτώνται από την ικανότητά τους να κυριαρχούν και να επιβάλλονται.
Όταν νιώθουν ότι απορρίπτονται ή ότι «απειλούνται» από μια άλλη παρουσία, ο εγωισμός τους καταρρακώνεται.
Επειδή δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται την ευαλωτότητα, την απόρριψη ή τη θλίψη, μετατρέπουν ακαριαία αυτά τα συναισθήματα σε θυμό και επιθετικότητα.
Η βία γίνεται ο μοναδικός τρόπος που ξέρουν για να αποκαταστήσουν την πληγωμένη τους «ανδρική δύναμη».
Και οι γυναίκες; Γιατί μένουν με έναν κακοποιητικό σύντροφο; - Ποιοι είναι οι «αόρατοι δεσμοί βίας;»
Αυτό είναι ίσως το πιο βασικό και ταυτόχρονα το πιο παρεξηγημένο «γιατί», γύρω από την έμφυλη βία.
Η κοινωνία συχνά, από άγνοια, τείνει να μεταθέτει την ευθύνη στο θύμα, αναρωτώμενη γιατί δεν φεύγει.
Στην πραγματικότητα, η απόφαση να φύγει μια γυναίκα δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά μια επικίνδυνη διαδικασία επιβίωσης.
Η παραμονή σε μια κακοποιητική σχέση δεν είναι ποτέ δείγμα αδυναμίας ή επιθυμίας, αλλά το αποτέλεσμα ενός συστηματικού εγκλωβισμού που χτίζεται μέρα με τη μέρα, που έχει να κάνει με...
1. Τον κύκλο της βίας
Η κακοποίηση δεν είναι συνεχής.
Ακολουθεί έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο: ένταση → έκρηξη / βία → μήνας του μέλιτος... μεταμέλεια, δώρα, υποσχέσεις ότι δεν θα επαναληφθεί.
Αυτή η τελευταία φάση δίνει στο θύμα ελπίδα και το κρατά δεμένο.
2. Σύνδρομο της επίκτητης αβοηθησίας
Μετά από συνεχή ψυχολογική βία, μειώσεις και ταπεινώσεις, το θύμα πείθεται ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, ότι δεν αξίζει τίποτα και ότι δεν υπάρχει διέξοδος.
3. Οικονομική εξάρτηση
Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ο θύτης ελέγχει πλήρως τα οικονομικά της οικογένειας, απαγορεύει στη γυναίκα να εργαστεί ή της αφαιρεί τα χρήματα, αφήνοντάς την χωρίς τους πόρους που απαιτούνται για να ζήσει μόνη της ή με τα παιδιά της.
4. Κοινωνική απομόνωση
Ο κακοποιητής φροντίζει σταδιακά να αποκόψει τη γυναίκα από το φιλικό και οικογενειακό της περιβάλλον, ώστε να μην έχει υποστήριξη και να νιώθει εντελώς μόνη.
5. Ο φόβος της εκδίκησης που είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος
Τα θύματα γνωρίζουν καλά ότι η στιγμή που ανακοινώνουν ότι φεύγουν είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή για τη ζωή τους.
Οι περισσότερες γυναικοκτονίες γίνονται ακριβώς τότε, όταν ο θύτης αντιλαμβάνεται ότι χάνει τον απόλυτο έλεγχο.
Για αρχή.... Τι κάνει η γυναίκα;
Θα το επαναλάβουμε: Η απομάκρυνση πρέπει να γίνεται μεθοδικά και, αν είναι δυνατόν, υπό άκρα μυστικότητα για την ασφάλεια της γυναίκας.
Πως;
1. Δημιουργία σχεδίου ασφαλείας
Πριν την αποχώρηση, η γυναίκα πρέπει να βρει ένα ασφαλές μέρος (συγγενείς, φίλους ή ξενώνα φιλοξενίας) όπου μπορεί να καταφύγει μαζί με τα παιδιά της.
Πρέπει να έχει έτοιμη μια κρυφή τσάντα με βασικά έγγραφα (ταυτότητα, διαβατήριο, πιστοποιητικά παιδιών), χρήματα και ένα δεύτερο τηλέφωνο.
2. Αποθήκευση τηλεφώνων έκτακτης ανάγκης
Πρέπει να έχει σε γρήγορη κλήση τον αριθμό της Αστυνομίας (100) και την Γραμμή SOS 15900, η οποία λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, είναι δωρεάν και παρέχει άμεση ψυχολογική και νομική καθοδήγηση, για άμεση πρόσβαση.
3. Καταγραφή και συλλογή αποδείξεων, για τη νομική θωράκιση
Κράτημα αρχείου με απειλητικά μηνύματα, φωτογραφίες από τραύματα ή ιατρικές γνωματεύσεις από νοσοκομεία.
Αυτά είναι απαραίτητα για τα ασφαλιστικά μέτρα και τις μηνύσεις.
4. Αποχώρηση χωρίς προειδοποίηση... αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή
Η αποχώρηση πρέπει να γίνεται όταν ο θύτης λείπει από το σπίτι.
Δεν πρέπει να προηγηθεί συζήτηση ή αντιπαράθεση, καθώς αυτό αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο βίας.
Τι κάνει η πολιτεία; - Βαθιές παρεμβάσεις και αλλαγές σε 4 επίπεδα.... χτες
Η έμφυλη βία δεν είναι ιδιωτικό πρόβλημα, είναι βαθιά κοινωνικό και δομικό.
Για να γκρεμιστεί αυτό το βαθιά ριζωμένο οικοδόμημα της έμφυλης βίας και της κτητικότητας, δεν αρκεί μια επιφανειακή παρέμβαση.
Απαιτείται μια ριζική, πολυεπίπεδη αναδιάρθρωση που ξεκινά από το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και φτάνει μέχρι το πώς το ίδιο το κράτος τιμωρεί και προστατεύει.
Η αλλαγή πρέπει να επέλθει ταυτόχρονα σε τέσσερα βασικά επίπεδα:
1. Εκπαιδευτικό και κοινωνικό επίπεδο, η ρίζα του προβλήματος
Η πρόληψη ξεκινά εξ' απαλών ονύχων, από την κούνια και το σχολείο.
Εκεί διαμορφώνονται οι συνειδήσεις που αύριο είτε θα σεβαστούν είτε θα καταπιέσουν.
- Εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής και της έμφυλης ισότητας στα σχολεία
Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται από νωρίς τις έννοιες της συναίνεσης, του αμοιβαίου σεβασμού και των υγιών σχέσεων.
- Αποδόμηση των στερεοτύπων της «τοξικής αρρενωπότητας»
Πρέπει να μάθουμε στα αγόρια ότι η ευαλωτότητα, η θλίψη και η διαχείριση της απόρριψης δεν μειώνουν τον ανδρισμό τους.
Η απόρριψη είναι μέρος της ζωής, όχι προσβολή της προσωπικότητας.
- Εκπαίδευση γονέων
Οι οικογένειες πρέπει να σταματήσουν να μεγαλώνουν τα αγόρια ως «πρίγκιπες» στους οποίους όλα ανήκουν και τα κορίτσια ως υπομονετικούς αποδέκτες της ανδρικής κυριαρχίας.
- Σπάσιμο της σιωπής
Ως μάρτυρες (γείτονες, φίλοι, συνάδελφοι), όταν ακούμε ή βλέπουμε βία, οφείλουμε να καλούμε εμείς την αστυνομία.
Η αδιαφορία κοστίζει ζωές.
- Στήριξη χωρίς κριτική
Όταν ένα θύμα μιλάει, το πιστεύουμε. Δεν το κρίνουμε για τις επιλογές του, αλλά του προσφέρουμε ένα ασφαλές καταφύγιο.
2. Θεσμικό και νομικό επίπεδο
Όταν η πρόληψη αποτυγχάνει, ο νόμος και οι δομές πρέπει να λειτουργούν ως αδιαπέραστη ασπίδα για το θύμα και ως αμείλικτος κριτής για τον θύτη.
- Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία»
Η εισαγωγή του όρου στο ποινικό δίκαιο δεν είναι απλώς συμβολική.
Πρέπει να κατοχυρωθεί ως διακριτό έγκλημα με επιβαρυντικές περιστάσεις, αναγνωρίζοντας το κίνητρο (έλεγχος, ιδιοκτησία λόγω φύλου).
Κατοχυρώνει ότι το κίνητρο (το φύλο του θύματος και η διάθεση εξουσίας) αποτελεί επιβαρυντική περίσταση, εμποδίζοντας τα δικαστήρια να αναγνωρίζουν ανυπόστατα ελαφρυντικά, όπως το «πρότερο έντιμο βίο» ή το «έγκλημα πάθους».
- Αυστηροποίηση των ποινών και κατάργηση των πρόωρων αποφυλακίσεων
Οι δράστες τέτοιων εγκλημάτων πρέπει να εκτίουν το σύνολο της ποινής τους, χωρίς παράθυρα για «καλή διαγωγή» που υποτιμούν τη ζωή του θύματος.
3. Επίπεδο προστασίας και καταστολή, η... πρώτη γραμμή άμυνας
Πάρα πολλές γυναίκες δολοφονήθηκαν έχοντας ήδη καταγγείλει τον θύτη τους, όπως είχε κάνει και η Βασιλική
Το σύστημα ασφαλείας χρειάζεται άμεση αναβάθμιση.
- Σεμινάρια σε αστυνομικούς και δικαστικούς λειτουργούς
Κανένας αστυνομικός σε τμήμα δεν πρέπει να ξαναπεί σε έντρομη γυναίκα «βρείτε τα» ή «κάντε μια βόλτα να ηρεμήσετε».
Απαιτείται εξειδικευμένη εκπαίδευση για την αναγνώριση του υψηλού κινδύνου.
- Αμεση χρήση της τεχνολογίας
Καθολική και άμεση εφαρμογή του panic button και ηλεκτρονικών βραχιολιών γεωεντοπισμού για τους κακοποιητές, ώστε να ειδοποιούνται οι αρχές πριν ο θύτης πλησιάσει το θύμα.
- Δημιουργία περισσότερων δομών φιλοξενίας
Μια γυναίκα που θέλει να φύγει πρέπει να έχει ένα ασφαλές, κρυφό καταφύγιο για την ίδια και τα παιδιά της, με πλήρη οικονομική και ψυχολογική υποστήριξη από το κράτος.
4. Επίπεδο επικοινωνίας και ΜΜΕ
Ο τρόπος που συζητάμε για αυτά τα εγκλήματα διαμορφώνει την κοινωνική ανοχή.
- Τέλος στη ρομαντικοποίηση της βίας
Τα ΜΜΕ πρέπει να σταματήσουν να παρουσιάζουν τους δολοφόνους ως «απελπισμένους εραστές που θόλωσαν από αγάπη».
Δεν υπάρχει αγάπη στο φόνο.
Υπάρχει μόνο ναρκισσισμός και κτηνωδία.
- Εστίαση στον θύτη και όχι στο θύμα
Οι ερωτήσεις του τύπου «γιατί δεν έφευγε;» ή «γιατί τον προκάλεσε;» μετατοπίζουν την ευθύνη.
Η μόνη ερώτηση πρέπει να είναι: «Γιατί αυτός ο άνθρωπος πίστεψε ότι είχε το δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή;»
Με απλά λόγια... για να αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να φτάσουμε στο σημείο όπου καμία γυναίκα δεν θα θεωρείται κτήμα κανενός, καμία καταγγελία δεν θα μπαίνει στο αρχείο και κανένας άντρας δεν θα βρίσκει κοινωνικό, νομικό ή ψυχολογικό πάτημα για να δικαιολογήσει τα σκοτάδια του.
ΑΚ
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών